เจ็ดสีน่ารักทุกคน

คนของเจ้ดสีดี๊ด้าน่ารักทุกคนครับ

วิธีการpost ใน Blog แบบไม่ต้องสมัครสมาชิก

1. คลิกที่ แสดงความคิดเห็น

2. เขียนข้อความ

3. เลือกโปรไฟล์

4. เลือกชื่่อ URL

5. ใส่ชื่่อตัวเอง

6. ใส่ URL โดยใช้ชื่อว่า jsw.net

7. กดส่งข้อความ

8. ใส่โค๊ดพิการและกดส่งความคิดเห็น

เพื่อนกับนาฬิกา...

มีนาฬิกาปลุกอยู่เรือน 1 มันทำหน้าที่ของมันทุกวัน ทั้งเข็มยาวเข็มสั้น…. ยังคงเดินทางรอบหน้าปัดอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ตอนเช้าๆๆๆๆๆๆๆๆ มันจะส่งเสียงกวนประสาท เสียงที่ทำให้เราต้องตื่นจากความฝันแสนหวาน เราตอบแทนมันโดยการเอื้อมมือไป ควานหา”ตบหรือกดมันอย่างแรง” ด้วยความรำคาญ เพื่อให้มันเงียบ ทั้งๆที่มันก็ช่วยให้เราไม่ไปผิดนัดสำคัญๆอยู่เสมอ และถ้ามันเผลอปลุกเราในวันพักผ่อน บางทีเราอาจจะขวางมันทิ้งเสียด้วยซ้ำ ทั้งๆที่เราก็เป็นคนตั้งเวลาเอาไว้เอง บ้างครั้งเราก็มั่วทำอย่างอื่นที่เราเห็นว่าสำคัญ มากเสียยิ่งกว่า “นาฬิกา” ที่มันตั้งอยู่ที่เดิมของมันทุกวัน เราไม่ใส่ใจมันเท่าไรหรอก จะสนใจมันแค่ตอนเรา “อยากรู้เวลาก็เท่านั้นเอง” จนกระทั่งวันนึง นาฬิกาเดิมๆเรือนนั่นมันเงียบหายไป คุณไม่รู้หรอกว่ามันเงียบไปเมื่อไร คุณจำไม่ได้หรอกว่าตอนมันเดินครั้งสุดท้าย คือ ตอนไหน คุณได้แต่โทษมันในเช้าวันนั้นว่า “นายนาฬิกา เฮงซวย..ทำไมถึงไม่ปลุก” ทั้งที่มันเงียบไปเพราะคุณ……… คุณว่าไหม ว่า “เพื่อนมันเหมือน “นาฬิกาปลุกเนอะ…” ทำไมนะเหรอ………. คุณคิดดูสิ--- ความรักระหว่างเพื่อนก็เหมือนการเดินของเข็มนาฬิกานะ เดินอยู่ที่เดิมๆๆๆๆๆ แต่ก็เดินไปได้เรื่อยๆๆ ไม่เหนื่อยไม่เบื่อ บางครั้งเพื่อนก็เตือนเรา บอกเรา แนะนำเราไนบางเรื่องที่เราควรจะฟัง แต่เรากลับรำคาญมัน พูดทำร้ายน้ำใจเค้า หรือทำให้เค้าเสียใจ เพราะคิดว่าคำพูดเตือนของเค้าทำให้คุณรำคาญ ถึงแม้บางทีคุณก็ทำไปเพราะไม่ได้ตั้งใจ แต่ลองสังเกตสิ สิ่งที่เพื่อนๆคุณเตือน(ด้วยความหวังดีนั้น) บางทีกลับช่วยคุณได้หลายๆเรื่อง หลายครั้งหลายคราว ที่คุณมัวแต่ทำเรื่องอื่น ให้ความสำคัญกับคนอื่นๆๆ และมองข้ามความสำคัญเพื่อน เพราะคุณคิดอยู่เสมอว่า…….. ความรักของเพื่อน มันเป็นเรื่องปกติ ธรรมดา เช่นเดียวกับ นาฬิกา… ที่มันจะเดินไปอย่างนั้น…เหมือนทุกๆวัน แต่คุณคงลืมไปว่าสักวัน ถ่านที่คุณใส่ไว้มันก็ต้องหมด นาฬิกาไม่ได้ละเลยหน้าที่ของมัน หากเพียงแต่เมื่อเวลาผ่านไป มันจะเอาแรงที่ไหนเดินหากไม่มี แบตเตอร์รี่ เช่นเดียวกันกับเพื่อนของคุณ แม้เค้าจะรักและปรารถนาดีกับคุณมากแค่ไหนก็ตาม หากคุณเองไม่เคยใส่ใจ หลงลืมไปว่ายังมีเค้าอยู่ ก็เปรียบเหมือนดังนาฬิกา ที่มันไม่ได้ละทิ้งหน้าที่ของมันหรอก หากแต่เพียงคุณเองที่ไม่เคยจะเอาใจใส่ นาฬิกาเก่าๆเดิมๆเรือนนั้นเลย ถึงเวลาหรือยังที่คุณจะหันกลับมามอง มองดูนาฬิกาเรือนเดิม ไม่สายไปใช่ไหมที่คุณจะใส่ถ่านให้มันอีกครั้ง และไขลานให้มันเดินดังเดิม เพื่อให้นาฬิกาเรือนเดิม กลับมาทำหน้าที่หน้าเบื่อเดิมๆ อีกสักครั้ง

พลัดพรากจากลา

เสาหลัก

เสาหลักรุ่นที่ สิบ  

สิ่งที่แม่เรามี
ปกป้องครอบครัว ให้ปลอดภัย  แล้วก็ตามด้วย สร้างความมั่นคง  ให้ความอบอุ่น ให้อนาคต
ตลอดหลายปีมานี้ เสาหลักผู้มั่นคงนี้ คงเหนื่อยมาก  เราขอเป็นกำลังใจให้นะครับ

กลับบ้าน

เด็กบ้านนอกส่วนมากมักจะคิดว่า............................................................................
ในกรุงคือสวรรค์ที่อยู่สูงสุดบนฟากฟ้า......เป็นที่ๆสวยงาม......มีความเจริญมาก....แล้วก็....
แต่หารู้มั้ยว่าสถานที่แห่งนั้น ฉายาเมืองฟ้า แต่เมือนกับนรกดีๆๆนี่เอง

ความคิดถึงสุดคนึงหาแค่อยากให้รู้ว่าพวกเราคิดถึงพ่อแม่ทุกคน

การเดินทางของความคิดถึง

                                 
                        "ความคิดถึงถึงไม่โทรก็คิดถึง"                ทุกครั้งซึ่งหายใจนั้นใฝ่หา
                   เห็นทุกทีที่ฉันพลันหลับตา                                คิดถึงหน้าคิดถึงสุขทุกอณู
                   ที่โทรหาทุกครั้งอยากฟังเสียง                           อยากต่อล้อต่อเถึยงทั้งต่อสู้
                   ได้ดักคอดักรักดักเอ็นดู                                   ด้วยเรารู้ใจของทั้งสองเรา
                   เขียนข้อความส่งข้อความตามที่คิด                    มนต์ศักดิ์สิทธิ์ผ่านตาอย่าสูญเปล่า
                   ตั้งใจแลัวตั้งใจรักทั้งหนักเบา                            แกล้งกระเซ้ากระซี้จี้ใจรัก
                   ความคิดถึงเป็นฐานการติดต่อ                           แสนคิดถึงจึงรอด้วยใจสมัคร
                   ถึงไม่โทรก็คิดถึงซาบซึ้งนัก                             ไม่อาจหักหัวใจให้จืดจาง
                   ถึงข้ามโค้งขอบฟ้ามาไม่ได้                              ก็ส่งใจมาใกล้ชิดไม่คิดห่าง
                   ทุกจังหวะหัวใจไม่ละวาง                                  ความคิดถึงเดินทางอย่างเที่ยงตรง
                   ด้วยคิดถึงถึงไม่โทรก็คิดถึง                              ข้อความซี้งซึ่งเขียนไว้แม้ไม่ส่ง
                   ลมหายใจของฉันก็มั่นคง                                 หลับตาลงครั้งใดใจถึงเธอ.../



ร้อยดวงใจแห่งความคิดถึง   สุดขอบฟ้าย่อมคนึงหา   จากถินเดิมที่จากมา   ภายภาคหน้าไม่ลืมพระคุณ

                                              

ประวัติโรงเรียน

ประวัติโรงเรียน

เขียนโดย webmaster

Tuesday, 27 May 2008

เริ่มก่อสร้างเป็นศูนย์การเรียน เมื่อปี พ.ศ.2532 โดยใช้ศาลากลางบ้านดอนเสียดเป็นที่สถานที่เรียน และมีว่าที่ ร.ต. พิจิตร ราชบุตร เป็นครูประจำศูนย์  ปี พ.ศ.2535 นายเด่นศักดิ์ โสภา ผู้อำนวยการโรงเรียนโสกก่ามวิทยา ได้เล็งเห็นความสำคัญจึงได้ประสานงานกับนายถวัลย์ คำเชียงใหม่ กำนันตำบลบ้านต้องในขณะนั้น ขอใช้พื้นที่สาธารณประโยชน์ของหมู่บ้านเป็นที่ก่อสร้างโรงเรียนโสกก่ามวิทยาสาขาบ้านต้อง ซึ่งชาวบ้านรู้จักกันดีในนาม โรงเรียนเจ็ดสีวิทยาคาร โดยมีนายสนชัย แก่นงาม ป็นผู้ดูแลสาขา           ปี พ.ศ.2539 กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศจัดตั้งเป็นโรงเรียนเอกเทศ เมื่อวันที่ 30 เมษายน 2539 โดยใช้ชื่อว่า “โรงเรียนเจ็ดสีวิทยาคาร” บนพื้นที่สาธารณประโยชน์บ้านดอนเสียด จำนวน 45 ไร่ โดยมีนายครรชิต ริมสกุล ผู้อำนวยการโรงเรียนโสกก่ามวิทยาปฏิบัติหน้าที่ในฐานะผู้บริหารโรงเรียน ต่อมากรมสามัญศึกษา ได้มีคำสั่งแต่งตั้งให้ ว่าที่ร.ต. พิจิตร ราชบุตร ปฏิบัติหน้าที่ในฐานะผู้บริหารโรงเรียน ครูใหญ่ อาจารย์ใหญ่ ตามลำดับ           ปี พ.ศ.2544 กรมสามัญศึกษา ได้สั่งย้ายอาจารย์ใหญ่ ( ว่าที่ร.ต. พิจิตร ราชบุตร ) และแต่งตั้งให้ นายราชัย กิติราช มาดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนเจ็ดสีวิทยาคาร           ปี พ.ศ.2545 กรมสามัญศึกษา ได้มีคำสั่งย้ายอาจารย์ใหญ่ ( นายราชัย กิติราช ) และแต่งตั้งให้นายบวร ใจป้ำ มาดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนเจ็ดสีวิทยาคาร           วันที่ 9 ธันวาคม 2546 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ได้มีคำสั่งแต่งตั้งให้นายสมศักดิ์ สุขสมัย ผู้ช่วยผู้อำนวยการโรงเรียนขามทะเลสอวิทยา จ. นครราชสีมา มาดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนเจ็ดสีวิทยาคาร จนถึงวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2551                     วันที่ 21 ตุลาคม 2551 นายวินิจ ชานุชิต ผู้อำนวยการโรงเรียนท่าดอกคำวิทยาคม อำเภอบึงโขงหลง จังหวัดหนองคาย ได้ย้ายมาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนเจ็ดสีวิทยาคาร จนถึงปัจจุบัน

ประวัติโรงเรียน

  โรงเรียนเจ็ดสีวิทยาคาร ตั้งอยู่บ้านเลขที่ 283 หมู่ 3 บ้านดอนเสียด ตำบลบ้านต้อง อำเภอเซกา จังหวัดหนองคาย รหัสไปรษณีย์ 43150 โทรศัพท์/โทรสาร 0 4247 9686 e-mail: info@jsw.ac.th  website: http://www.jsw.ac.th สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาหนองคาย เขต 3

          เปิดสอนตั้งแต่ระดับช่วงชั้นที่ 3 ถึงระดับช่วงชั้นที่ 4 (มัธยมศึกษาปีที่ 1 - มัธยมศึกษาปีที่ 6) มีเขตพื้นที่บริการ 11 หมู่บ้าน ได้แก่ บ้านดอนเสียด, บ้านดอนเสียดเหนือ, บ้านดอนเสียดใต้, บ้านศิริพัฒน์, บ้านศิริมงคล, บ้านทุ่งทรายจก, บ้านภูทรายทอง, บ้านโนนยางคำ, บ้านนาต้อง, บ้านต้อง และบ้านโคกกระแซ

          พื้นที่โรงเรียนเจ็ดสีวิทยาคาร เป็นเอกสารสิทธิ ตามประกาศกรมป่าไม้ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ฉบับที่ 23/2537 พื้นที่ 49 ไร่ - งาน 84 ตารางวา

          การคมนาคม โรงเรียนเจ็ดสีวิทยาคารอยู่ห่างจากสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาหนองคาย เขต 3 เป็นระยะทาง 50 กิโลเมตร และห่างจากศาลากลางจังหวัดหนองคาย เป็นระยะทาง 220 กิโลเมตร เส้นทางคมนาคมเป็นถนนลาดยางทางหลวงชนบท ใช้การได้ตลอดปี

ปรัชญาโรงเรียน
                              วิชฺชา จรณ สมฺปนฺโณ
                              เป็นผู้พร้อมทั้งความรู้และความประพฤติ 

 คำขวัญ                              ประพฤติดี มีวินัย ใฝ่คุณธรรม ล้ำเลิศวิชา ร่วมพัฒนาชุมชน
 คุณธรรมพื้นฐาน                              ขยัน ประหยัด ซื่อสัตย์ มีวินัย สุภาพ สะอาด สามัคคี มีน้ำใจ
ตราประจำโรงเรียน

                              คบเพลิง เปล่งประกายออกเป็นเจ็ดสี
                              ประกายที่เปล่งออกมา  หมายถึง  ความสว่างเลิศทางปัญญา
                              กลีบเลี้ยง 2 ข้าง  หมายถึง  การยกย่อง ส่งเสริม อุ้มชู ประคับประคอง
                              ภาพรวมทั้งหมด  หมายถึง  ความเจริญงอกงามทางปัญญา       

สีประจำโรงเรียน       
                              แดง - ดำ